Προχθές ήμουν σε κάποια ταβέρνα της γειτονιάς μου με μια παρέα φίλων και γνωστών. Νέοι άνθρωποι οι περισσότεροι, η γυναίκα μου κι εγώ οι «παππούδες» της ομήγυρης. Όλοι με τις σπουδές τους, τις λίγο-πολύ καλές και αποδοτικές δουλειές τους, τα τακτοποιημένα σπιτικά τους, τα παιδιά τους με ηλικίες κάπου ανάμεσα στο Δημοτικό και το Γυμνάσιο… και με μια αγωνία, όλοι τους με ένα αγχωμένο ερωτηματικό: «πώς να μεγαλώσουμε σωστά τα παιδιά μας, πώς να τα προφυλάξουμε, κοιτάμε γύρω και τρομάζουμε, ναρκωτικά, βία, ανυπαρξία αξιών, ωχαδελφισμός, τι να κάνουμε, τι;». Στράφηκαν σε μας, τους «μεγαλύτερους» που πια, τα παιδιά μας τη «γλύτωσαν» για να τους συμβουλέψουμε. Βλέπαμε τα μάτια τους να μας καρφώνουν με γνήσια προσμονή.

 

Συλλογίστηκα τότε με μιας πως τελικά όσα και να ‘χει κανείς πετύχει στη ζωή του, όσο και να ‘χει «προκόψει» με τα κοινά μέτρα, εκείνο που μετρά πάνω από όλα, το μόνο που μπορεί να τον κάνει να αισθανθεί ήρεμος και δικαιωμένος είναι να δει την οικογένειά του να ανθίζει και να δένεται, τα βλαστάρια του να αποκτούν σταθερό και δυναμικό χαρακτήρα, να χτίζουν μια προσωπικότητα ικανή να τα ωθήσει στην πρόοδο και την προκοπή.

 

Κι αισθάνθηκα ευτυχισμένος που είχα κάτι να απαντήσω σε κείνα τα μάτια που με ρωτούσαν εναγώνια: «Δώστε τους πραγματικές αξίες, στρέψτε τα στον αθλητισμό. Θωρακίστε τα, πλάστε το νου και το κορμί τους». Βλέποντας πως η απορία δεν είχε φύγει από τα πρόσωπά τους, βάλθηκα να τους εξηγώ.

 

Ο αθλητισμός λειτουργεί σα μία ασπίδα, ένα σκληρό απέξω μα τρυφερό από μέσα κουκούλι που προστατεύει τους νέους ανθρώπους απέναντι στην αξιώτική σημερινή κοινωνική πραγματικότητα και τα νοσηρά φαινόμενά της. Δίνει τη δυνατότητα στους νέους ανθρώπους να στηριχθούν στις δικές τους δυνάμεις και να ανακαλύψουν ότι μπορούν να τις αναπτύξουν πετυχαίνοντας όλο και καλύτερα αποτελέσματα. Συνειδητοποιούν ότι τίποτα, ή σχεδόν τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο όταν υπάρχει θέληση και υπομονή, ότι το σώμα και το πνεύμα είναι δύο πράγματα αλληλένδετα, το ένα ωθεί το άλλο να αναπτυχθεί και καλλιεργηθεί. Μαθαίνουν να συνυπάρχουν , όπως θα συνυπάρξουν και σε όλη τη μετέπειτα ζωή τους, να εκτιμούν την προσπάθεια του άλλου, να ΄σέβονται τον κόπο και τον πόνο του. Στον αθλητισμό αναπτύσσεται, εκ των πραγμάτων, όλη η γκάμα των διαπροσωπικών και συλλογικών σχέσεων, αναδύεται η έννοια της ομάδας, υφαίνονται δεσμοί αλληλοϋποστήριξης, δεσμοί ισχυροί που κρατάνε μια ζωή. Ακόμα όμως και από τις αρνητικές εμπειρίες που μπορεί να δοκιμάσει το παιδί ή ο νέος κατά της ενασχόλησή του με κάποιο άθλημα, θετικά είναι τα διδάγματα.

 

Η ήττα του γεννά πείσμα για μια επόμενη νίκη. Η πιθανή «ζαβολιά» σε βάρος του ενισχύει την πίστη στις πραγματικές αρχές του «ευ αγωνίζεσθαι». Η αποτυχία της ομάδας τον κάνει να συνειδητοποιήσει τις ανάγκες για μεγαλύτερο συγχρονισμό, για καλύτερο «δέσιμο» των μελών, για δική τους βελτίωση ώστε να καλυφθούν οι αδυναμίες του συμπαίκτη.

 

Ο αθλητισμός χτίζει ανθρώπους ολοκληρωμένους που πατάνε γερά στα πόδια τους, που ξέρουν τι θέλουν και πώς να το επιδιώξουν , που είναι κύριοι των δυνάμεών τους. Ανθρώπους που δεν «άγονται και φέρονται» από τις καταστάσεις, που δε λυγίζουν στην πρώτη δυσκολία, που έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους, που εκτιμούν την δική τους αξία και ξέρουν να μετράνε την αξία του άλλου. Γι’ αυτό και μπορούν να αντισταθούν, να ορθώσουν το ανάστημά τους και να στυλώσουν γερά τα πόδια τους στη γη, μη αφήνοντας την ορμή της ζωής να τους παρασύρει. Δεν έχουν ανάγκη να καταφύγουν σε ψεύτικες φυγές, ούτε σε επιφανειακές επιδείξεις για να προβληθούν. Δεν είναι «ακόλουθοι» άλλων, αμφίβολης ποιότητας προσώπων, είναι οι ίδιοι ολοκληρωμένες προσωπικότητες, αυτόφωνες και επιβλητικές.

 

Θα μου πείτε-συνέχισα, καθώς με κοίταζαν όλοι αμίλητοι- είναι δηλαδή πανάκεια ο αθλητισμός; Όλα τα φτιάχνει, όλα τα διορθώνει; Ε, όχι βέβαια δεν είμαι τόσο αφελής να το ισχυριστώ αυτό. Όμως είναι ένα όπλο, ένα σημαντικό και πολύ άμεσα αποτελεσματικό όπλο στα χέρια όλων μας, γονιών και παιδαγωγών, που έχουμε αξίες, τις πιστεύουμε και θέλουμε να τις μεταλαμπαδεύσουμε στη γενιά που έρχεται πίσω μας. Τολμώ όμως να πω ότι ο αθλητισμός μπορεί ακόμη και να διορθώσεις τις αρνητικές συνέπειες ενός ελλιπούς και λανθασμένα προσανατολισμένου οικογενειακού περιβάλλοντος. Πιστέψτε με, εγώ που από μικρό παιδί παλεύω με τα αθλήματα και μέχρι σήμερα δουλεύω -όσο μπορώ- για να υπάρχει στη γειτονιά ένας ζωντανός πυρήνας άθλησης, για να βρίσκουν τα παιδιά και οι νέοι της συνοικίας ένα σημείο αναφοράς της καθημερινής τους ζωής και γέννησης κοινωνικών σχέσεων, έχω δει πολλά και ξέρω καλά πόσο «ιαματικός», ας μου επιτραπεί η έκφραση μπορεί να είναι ο αθλητισμός.

 

Στείλτε λοιπόν τα παιδιά σας να αθληθούν, όπου θέλουν, σε όποιο άθλημα, δεν έχει σημασία και θα με θυμηθείτε.

 

Σταμάτησα το χείμαρρο του λόγου μου που με είχε συνεπάρει. Τους κοίταξα περνώντας το βλέμμα μου απ’ τον καθένα. Ήταν μήπως ιδέα μου ή πράγματι διέκρινα ανακούφιση στα μάτια τους; Εγώ πάντως ένιωθα καλά, ακριβώς σαν «παππούς» που ξέρει ότι έχει δώσει τη σωστή συμβουλή. Και μην με κοροϊδέψετε, αλλά έχω την βεβαιότητα πως μέσα στις επόμενες ημέρες θα έχουμε κάποιες νέες εγγραφές στο σύλλογο της γειτονιάς μου.

 

 

Ο ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΧΑΝΑΚΟΥΛΑΣ ΘΑΝΑΣΗΣ

Πολιτικός Μηχανικός ΕΜΠ